مشاوره بابت حق نفقه از سوی پدر

ماده 1197 قانون مزبور در خصوص شرایط منفق علیه اشعار می‌دارد: (کسی مستحق نفقه است که ندار بوده و نتواند به‌ وسیله اشتغال به شغلی وسایل معیشت خود را فراهم سازد) بنابراین حقوقدانان معتقدند هر یک از خویشاوندان ، در صورتی مستحق نفقه است که دارای دو شرط زیر باشد: اولاً: ندار باشد. مراد و منظور از نداری این است که منفق‌علیه آنچه را که برای زندگانی حال و فعلی خود به آن محتاج است نداشته باشد. ثانیاً: استطاعت فراهم ساختن وسیله معیشت خود را به واسطه اشتغال به‌کار نداشته باشد. ماده مارالذکر شرط دیگر استحقاق نفقه را عدم توانایی بر اشتغال به شغل دانسته است چه آن‌که نفقه برای حفظ حیات و احتراز از گرسنگی بوده و کسی که قادر بر اشتغال است محتاج محسوب نمی‌شود همچنین عدم توانایی از اشتغال ممکن است ناشی از فاکتورهای مختلفی باشد اول آن‌که ممکن است در اثر کمی سن باشد مانند صغیر هفت ساله و یا در اثر کبر سن یا حدوث مرض و یا نقص خلقت مثل کوری باشد. دوم آن‌که ممکن است در اثر نبودن و پیدا نشدن کار در جامعه شخص نتواند شغلی به دست آورد تا با حقوق آن زندگی کند. سوم آن‌که علی‌رغم این‌که شخص می‌توانسته با تعلم دانش و یا حرفه و فنی به کار اشتغال یابد لکن مثلاً به ‌لحاظ تنبلی آن را نیاموخته و بیکار مانده است. چهارم آن‌که ماده مرقوم اگرچه اطلاق داشته و توانایی اشتغال به هر کاری که برای شخص پیدا شود را مانع از استحقاق نفقه می‌داند

سلام ماده 1197 قانون مزبور در خصوص شرایط منفق علیه اشعار می‌دارد: (کسی مستحق نفقه است که ندار بوده و نتواند به‌ وسیله اشتغال به شغلی وسایل معیشت خود را فراهم سازد) بنابراین حقوقدانان معتقدند هر یک از خویشاوندان عمودی صعودی یا نزولی شخص - که اولاً موضوع سوال نیز در زمره آن می‌باشد، در صورتی مستحق نفقه است که دارای دو شرط زیر باشد: اولاً: ندار باشد. مراد و منظور از نداری این است که منفق‌علیه آنچه را که برای زندگانی حال و فعلی خود به آن محتاج است نداشته باشد. ثانیاً: استطاعت فراهم ساختن وسیله معیشت خود را به واسطه اشتغال به‌کار نداشته باشد. ماده مارالذکر شرط دیگر استحقاق نفقه را عدم توانایی بر اشتغال به شغل دانسته است چه آن‌که نفقه برای حفظ حیات و احتراز از گرسنگی بوده و کسی که قادر بر اشتغال است محتاج محسوب نمی‌شود همچنین عدم توانایی از اشتغال ممکن است ناشی از فاکتورهای مختلفی باشد اول آن‌که ممکن است در اثر کمی سن باشد مانند صغیر هفت ساله و یا در اثر کبر سن یا حدوث مرض و یا نقص خلقت مثل کوری باشد. دوم آن‌که ممکن است در اثر نبودن و پیدا نشدن کار در جامعه شخص نتواند شغلی به دست آورد تا با حقوق آن زندگی کند. سوم آن‌که علی‌رغم این‌که شخص می‌توانسته با تعلم دانش و یا حرفه و فنی به کار اشتغال یابد لکن مثلاً به ‌لحاظ تنبلی آن را نیاموخته و بیکار مانده است. چهارم آن‌که ماده مرقوم اگرچه اطلاق داشته و توانایی اشتغال به هر کاری که برای شخص پیدا شود را مانع از استحقاق نفقه می‌داند ولی از روح حاکم بر آن و رعایت عدالت قضایی استنباط چنین است که منظور ماده اشتغال به کاری است که متناسب با شئون او باشد. فلذا چنان‌چه برای مرد دانشمند بیکاری فی‌المثل شغل عملگی فراهم شود و وی از انجام آن امتناع ورزد حتی اگر قدرت بر انجام آن را نیز داشته باشد همچنان مستحق نفقه خواهد بود.