دفاع در برابر دعوای سلب حضانت به علت عدم صلاحیت مادر

سلام علیکم با دادستان صحبت کنین قبل از رای باید وکیل درست انتخاب میکردین الان پروسه طولانی میشود

سلام وقت شما هم بخیر با توجه به توضیحاتی که ارائه دادید، شرایط شما از نظر حقوقی کاملاً قابل دفاع است و جای نگرانی چندانی وجود ندارد. طبق قوانین ایران، حضانت فرزندان بعد از سنین مقرر (برای دختر تا ۹ سال و پسر تا ۷ سال) با مادر یا پدر خواهد بود، اما ملاک اصلی دادگاه در همه حال مصلحت طفل است. در پرونده شما چند نکته مهم وجود دارد: وضعیت خاص فرزند پسرتان (اوتیسم): دادگاه در رسیدگی به پرونده حضانت، وضعیت جسمی و روحی کودک را به طور جدی در نظر می‌گیرد. چون پدر توانایی نگهداری مناسب از فرزند بیمار را ندارد و شما طی ۷ سال گذشته به خوبی حضانت را بر عهده داشتید، این امر به نفع شماست. عدم تمایل دخترتان (۱۷ ساله): طبق رویه دادگاه‌ها، در سنین بالای بلوغ، نظر فرزند به‌ویژه دختر بسیار مهم است. وقتی دختر شما به صراحت اعلام کند تمایلی به زندگی با پدر ندارد، قاضی در تصمیم خود این نکته را لحاظ خواهد کرد. سوءرفتار پدر (مصرف مشروبات الکلی): این موضوع می‌تواند در دادگاه به عنوان عدم صلاحیت اخلاقی و آسیب به مصلحت فرزندان مطرح شود. اگر شاهد یا مستنداتی از این موضوع دارید، حتماً در دادگاه ارائه دهید. لجبازی پدر بابت افزایش نفقه: دادگاه به خوبی متوجه می‌شود که انگیزه پدر برای طرح دعوا بیشتر به دلیل اختلاف شخصی با شماست، نه مصلحت فرزندان. این موضوع را می‌توانید در دفاعیات خود بیان کنید. پیشنهاد من این است که: با یک وکیل خانواده یا به‌طور تخصصی‌تر یک وکیل حضانت مشورت کنید تا متن دفاعیه محکم برای شما تنظیم کند. اگر بتوانید از مشاوره تخصصی مثل مشاوره حقوقی با دکتر هادی توکلی وکیل پایه یک دادگستری استفاده کنید، مطمئناً شانس موفقیت شما در حفظ حضانت بسیار بالاتر خواهد رفت. مدارکی مثل کارنامه مدرسه فرزند، مدارک پزشکی پسر (اوتیسم)، گواهی پزشک یا مشاور روانشناس و حتی شهادت معلمان یا اطرافیان در مورد شرایط زندگی بچه‌ها را آماده داشته باشید. در نهایت، مطمئن باشید قانون طرفدار مصلحت کودک است و وقتی فرزند بیمار دارید و فرزند دیگر هم تمایلی به پدر ندارد، احتمال سلب حضانت از شما بسیار ضعیف خواهد بود.